سابقه و هدف: بیماری های قلبی و عروقی شایع ترین علت مرگ در جوامع بشری است. اخیرا اختلال تحمل قند(IGT) Impaired Glucose Tolerance  به عنوان یک عامل خطر مستقل مطرح شده است؛ لذا، مطالعه حاضر به منظور تعیین ارتباط اختلال تحمل قند با سکته قلبی انجام شده است.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت مورد - شاهدی روی 50 نفر از افرادی که بر اساس معیارهای بالینی و پاراکلینیک مبتلا به انفارکتوس میوکارد بودند و 50 نفر به عنوان شاهد انجام شد. هر دو گروه در بررسی سابقه آنها و آزمایشات انجام شده و معاینات کلینیکی دیابت و فشارخون بالا و دیس لیپیدمی و مصرف سیگار نداشتند. گروه مورد دو هفته پس از انفارکتوس میوکارد تحت آزمایش تست تحمل قند با 75 گرم گلوکز قرار گرفتند. برای گروه شاهد نیز تست تحمل قند انجام شد.نتایج: میانگین سنی در گروه مورد 54.6±9.93 و در گروه شاهد 53.9±8.1 سال بود. در گروه مورد 20 نفر (42.5 درصد) و در گروه شاهد 8 نفر (16.3 درصد) مبتلا به اختلال تحمل قند بودند که مقایسه در دو گروه از نظر آماری تفاوت معنی داری را نشان داد (P=0.009، OR=3.79، CI=1.464-9.846) فراوانی اختلال تحمل قند در هر دو جنس نیز در گروه مورد بیشتر از گروه شاهد بود (مردان P=0.085، OR=3.79، CI=0.993-8.466 و زنان P=0.03، OR=12، CI=1.164-123.684).نتیجه گیری: تست GTT در مبتلایان به انفارکتوس میوکارد نسبت به گروه شاهد بیش از دو برابر، مثبت بود؛ لذا، اختلال تحمل قند به عنوان یک عامل خطر سکته قلبی بوده و انجام تست تحمل قند در افراد مستعد به بیماری قلبی توصیه می شود.

مقدمه: دهیدرواپی آندروسترون (DHEA) یکی از سه هورمون آدرنال و فراوان ترین هورمون استروئیدی بدن است. این هورمون برخلاف سایر هورمون های آدرنال، با افزایش سن کاهش می یابد و در 70 سالگی %10-20 میزان حداکثر آن است. بنابراین به آن چشمه جوانی گفته می شود. اخیرا DHEA به علت اثرات متعدد، مورد توجه زیادی قرار گرفته است. از جمله اثر ضد افسردگی و اثر حفاظتی در آسیب نرون ها، اثر بر هیپوکامپ و اندوتلیوم عروق و اثرات آن بر بیماری های اتوایمون از قبیل لوپوس و کولیت اولسروز می باشد. اما در مورد اثر آن بر حساسیت انسولین اختلاف نظر وجود دارد. مواد و روش ها: از بیماران مراجعه کننده به مرکز تحقیقات غدد اصفهان، بیماران مبتلا به اختلال تحمل قند بر اساس آزمایش تحمل قند خوراکی انتخاب شدند. 30 بیمار به صورت تقاطعی با DHEA و پلاسبو برای سه ماه درمان شدند و حساسیت انسولین در ابتدا و انتهای درمان مقایسه شد. یافته ها: در سه ماهه اول میانگین تغییرات در گروهی که دارو می گرفتند، برای µcg/dL 94 DHEA-S و 0.62 HOMA-IR و mg/dL 10.5 FBS و انسولین µIU/mL-1 بود. در گروه پلاسبو میانگین تغییرات، برای 2.5 DHEA-S، 0.9 HOMA-IR، 15.5 FBS انسولین -3.5 بود. در سه ماهه دوم میانگین تغییرات در گروهی که دارو می گرفتند برای µcg/dL 166 DHEA-S، قند خون mg/dL 4.6، انسولین 0.6 μIU/mL، 0.2 HOMA-IR بود. میانگین تغییرات در گروهی که پلاسبو می گرفتند، برای 25 DHEA-S، قند خون 5.8، انسولین 1.5 و  0.6 HOMA-IRبود. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد، درمان با DHEA  نمی تواند حساسیت انسولین را بهبود بخشد، ولی احتمالا در جلوگیری از پیشرفت بیماری موثر است.

مقدمه: افراد دچار اختلال تحمل گلوکز (IGT) خطر بالای پیدایش دیابت نوع 2 را در آینده دارند. همچنین IGT به عنوان عامل خطرزای بیماری های غیر واگیر شناخته شده و در افراد دچار IGT خطر بروز عوارض قلبی- عروقی افزایش می یابد. هدف از انجام این طرح شناختن خصوصیات مبتلایان به IGT در شرق تهران و ارتباط آن با سایر متغیرها و عوامل خطرزای بیماری های غیرواگیر بود.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت مطالعه توصیفی- تحلیلی و مقطعی انجام شد. از 9204 شرکت کننده در مطالعه مرحله اول قند و لیپید تهران 960 نفر مبتلا به اختلال تحمل گلوکز بودند. از این افراد حداقل 8 هفته بعد آزمون تحمل گلوکز خوراکی نوبت دوم به عمل آمد که 331 نفر همچنان دچار IGT بودند. تشخیص دیابت و IGT بر اساس معیارهای سازمان جهانی بهداشت گذاشته شد. در این افراد شاخص های آنتروپومتریک و فشار خون به روش استاندارد اندازه گیری شد. تعیین غلظت گلوکز و لیپیدهای سرم پس از 12 ساعت ناشتایی انجام شد. نمایه توده بدن برابر یا بیشتر ازkg/m2  30 چاقی و نمایه توده بدن بین 29.9-25 اضافه وزن در نظر گرفته شد. نسبت دور کمر به باسن بیتشر از 0.8 در زنان و بیشتر از 0.95 در مردان به عنوان چاقی تنهای تعریف شد. فشار خون سیستولی 140 میلیمتر جیوه و دیاستولی 90 میلیمتر جیوه یا بیشتر و یا مصرف داروهای ضد فشار خون به عنوان پرفشاری خون تعریف شدند. عوامل خطرزای بیماری های قلبی- عروقی در افراد دچار IGT با وزن طبیعی، اضافه وزن و چاقی مقایسه و برای بیان نتایج مقایسه از آزمونهای آماری تی مستقل و آنوا استفاده شد.یافته ها: در مجموع 331 فرد دچار IGT بررسی شدند که 232 نفر (70%) زن و 99 نفر (30%) مرد بودند. نمایه توده بدن در 43% موارد بیشتر یا مساوی 30 بود. نسبت دور کمر به دور باسن در 83.7% موارد غیر طبیعی بود. مقادیر کلسترول تام در 32% موارد بیشتر از 240 میلیگرم در دسیلیتر، LDL-C در 28.1% موارد بیشتر از 130 و در 24.8% بیشتر از 160 میلیگرم در دسیلیتر بود. HDL-C در 32.9% موارد کمتر از 35 میلیگرم در دسیلیتر و تریگلیسرید در 43.2% موارد بیشتر از 200 میلیگرم در دسیلیتر بود. بررسی پارامترهای اندازه گیری شده بر حسب BMI نشان داد که میانگین کلسترول و تری گلیسرید در افراد چاق بیشتر از بقیه است (0.042>p و 0.001>p). میانگین HDL-C در افراد چاق کمتر از بقیه بود (0.014>p).نتیجه گیری: افراد دچار IGT به دلیل دارا بودن عوامل خطرزای متعدد قلبی- عروقی نظیر چاقی، پرفشاری خون و هیپرلیپیدمی در خطر بالای حوادث قلبی- عروقی قرار دارند.

مقدمه: با توجه به نقش رژیم غذایی در افزایش خطر بروز دیابت نوع II، این مطالعه با هدف تعیین وضعیت مصرف ریزمغذی ها در الگوی غذایی فامیل درجه یک بیماران دیابتی نوع II به انجام رسیده است.مواد و روش ها: 210 نفر از افراد فامیل درجه یک بیماران دیابتی نوع II بر مبنای نتایج تست تحمل گلوکز به دو دسته مختل (بیماران دیابتی + بیماران دارای آزمون تحمل گلوکز مختل) و سالم تقسیم بندی گردیدند. پس از تکمیل پرسش نامه یادداشت سه روزه خوراک در این افراد، میزان دریافت انرژی روزانه، منیزیم، روی، کلسیم، فسفر، کرومیوم و ویتامین های B1 ,C ,E و B6 با استفاده از نرم افزار N3 محاسبه و نتایج با آزمون t و سطح معنی داری 0.05 مورد مقایسه قرار گرفت.نتایج: میانگین سن در دو گروه مختل و سـالم به ترتیب 48.9±5.2 و 43.6±6.7 سال (P=0.001) و میانگین نمایه توده بدنی در دو گروه نیز 29.3±0.7 و 28.7±0.8 کیلوگرم بر مترمربع بود. میانگین دریافت انرژی، منیزیم، روی، کلسیم، فسفر، کرومیوم و ویتامین های E، C، B1 و B6 در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت (P>0.05).نتیجه گیری: هر چند تفاوتی بین دریافت ریزمغذی ها در دو گروه مشاهده نشده است ولی مقادیر دریافت بعضی از ریزمغذی ها مانند کرومیوم، منیزیم، روی و ویتامین E کم تر از مقادیر توصیه شده می باشد. اهمیت این مطلب در این جا است که برخی از این ریزمغذی ها از جمله منیزیم و کرومیوم جزو عوامل تحمل گلوکز و مقاومت به انسولین به شمار می روند.

مقدمه: لیپوپروتئین [Lp(a)](a) به عنوان یک عامل مستقل در ایجاد بیماری آترواسکلروز شناخته شده است. تغییرهای سطح سرمی این مولکول و سایر لیپوپروتئین ها در دیابت مورد توجه است، چرا که مهم ترین علت مرگ و میر بیماران دیابتی درگیری های قلبی- عروقی است. حتی مبتلایان به اختلال تحمل گلوکز (IGT) نیز خطی قلبی- عروقی بالاتری نسبت به جمعیت عادی دارند. این مطالعه با هدف مقایسه سطح سرمی [Lp(a)] بین بیماران دیابتی و مبتلایان به IGT و افراد سالم غیرمبتلا به اختلال متابولیسم گلوکز انجام شد.مواد و روش ها: (112 زن با میانگین سنی 51 ± 11 و 68 مرد با میانگین سنی 54 ± 14 سال) در سه گروه 60 نفری منطبق با هم از نظر سن و جنس تحت عنوان دیابتی (DM) (38 زن، 22 مرد)، مبتلا به IGT (37 زن، 23 مرد) و شاهد (37 زن، 23 مرد) انتخاب و پس از گرفتن شرح حال و تعیین اندازه های تن سنجی، سطح سرمی کلسترول، تری گلیسرید، LDL-C, HDL-C و Lp(a) در نمونه سرم ناشتا اندازه گیری شد.یافته ها: سطح سرمی Lp(a) درسه گروه تفاوت معنی داری با یکدیگر نداشتند (به ترتیب: IGT:24.21.4, DM:25.4±20.9 و 24.6±17.9 میلی گرم در صد: شاهد). میزان تری گلسیرید در گروه DM نسبت به گروه شاهد افزایش داشت (به ترتیب: 210.6+91.5 میلی گرم در صد: DM، 159+71.9 میلی گرم در صد: شاهد) (p=0.04). سطح HDL-C درگروه ها تفاوت معنی داری نداشت. هم چنین HDL-C در هر سه گروه از میزان توصیه شده برای پیشگیری از بیماری عروق کرونر کمتر بود (میانگین در سه گروه 37.4±8.7 میلی گرم در صد). سطح سرمی کلسترول تام و LDL-C در دیابتی ها نسبت به گروه شاهد بالاتر بود (به ترتیب: 222.3±35.4 میلی گرم در صد: DM، 191.7+46.5: شاهد و 141.2±32.4 میلی گرم درصد: DM، 119.0±36.6 میلی گرم درصد: شاهد) (p<0.03, p<0.007). درمبتلایان به IGT سطح لیپیدها در مرتبه ای بینابینی نسبت به گروه شاهد و دیابتی قرار داشت که البته هیچ کدام از این تفاوت ها از نظر آماری معنی دار نبودند.نتیجه گیری: به نظر می رسد ابتلا به دیابت و IGT اثری بر سطح سرمی LP(a) ندارند.